De STEM(ming) van Carice

Contra-indicatie

‘Ga je nog op vakantie?’
‘Ben je al terug of moet je nog?’
‘Binnen of buiten Europa?’

Nee hoor. Lief en ik gebruiken ons geld en onze dagen dit jaar voor een vakantie dichtbij huis. Zo nabij heb ik nog nooit vakantie gevierd. Ín het nieuwe huis dat wij ‘ergens dit jaar’ mogen betrekken, wordt onze klusvakantie gevierd. Nieuwbouwhuisje, minimaal tuintje en superrelaxt verhuizen. Zo zijn onze manieën. Of eigenlijk hopen we zo een manie van mijn kant te voorkomen.

Mijn leven heeft zich inmiddels verdeeld in twee periodes.

In het leven voor de diagnose, verhuisde ik met mijn lief naar een appartement in een nieuwe stad. Nieuwe baan, redelijk nieuw lief en nieuw huis. Verhuizen, fulltime werken en een deeltijdstudie. Klussen in de avonduren, vroeg weer uit de veertjes om naar de andere kant van het land te rijden voor mijn werk. En zo zat ik op vrijdagavond, huilend, huilend achter mijn magnetronlasagne te kijken naar het glasvliesbehang dat van de wanden af kwam zetten omdat Carice ze niet goed ‘voorgestreken’ had. Ik heb nooit zoveel gehad met strijken. Maar nu werd het me teveel. Het magnetronbakje gleed van mijn schoot en ik zag hoe het opgewarmde prakje de betonvloer bereikte. Ik huilde alsof ik voor een serie ‘Help! Mijn man is een klusser!’ gecast werd.

Dat gingen we in ons huidige leven anders doen. Na vier jaar lief en diagnose in ons mooie appartement te hebben gedeeld, werd het tijd voor een ‘nieuwbouwhuis’. In het begin spuugde ik het woord uit alsof het om een bedorven garnaal ging. Maar nu kan ik het best goed mijn mond uitkrijgen. Nieuwbouwhuis. Nieuwbouwhuis. Nieuwbouwhuis. Liever zeg ik: ‘stadswoning’. Of: ‘Zeven minuten fietsen van het centrum. Als je haast hebt vijf’.

Toen lief zei dat ‘nieuwbouwhuizen’ goed geïsoleerd zijn en ik in volle rust zou kunnen schrijven, trok ik niet zo’n heel vies gezicht meer. Toen hij vertelde dat een jaren’30 woning weliswaar heel hip maar ook verschrikkelijk klusbaar was, trok hij me in één moeite over de nieuwbouwdrempel.

We besloten een maand vrij te nemen. Voor ons prachtige nieuwbouwhuis. We zouden in volle rust kunnen klussen en verhuizen. Dat betekende dat mijn Lief fulltime klust en ik een paar dagen per week op kantoor doorbreng. De andere dagen pak ik dozen in en maak het ‘oude huis’ schoon. Ik bemoei me niet met het geklus op de nieuwe locatie. Ik heb geen helicopterview. Kan niet door troep heen kijken. Ben absoluut niet perfectionistisch als het om klussen gaat. Ik ben chaotisch. Gestrest. Ik huil als er iets niet lukt. En heb een contra-indicatie als het om klussen en verhuizen gaat. Laat mij maar aan mijn columns klussen. Laat mij een boek schrijven. Een trilogie desnoods. Geef me een emmer met sop om de badkamer te boenen. Maar laat mij niet in de avonduren muren voorstrijken. Want alles wat u met zorg achter het behang heeft geplakt, komt in mijn huis weer tevoorschijn.

Dit jaar mochten wij het doen met een weekendje Vlieland. Ik genoot van de serene rust op het strand, het toerisme en koffie verkeerd op een terras. India bestaat volgend jaar ook nog wel.

« Vorige Column  |   Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.